ครั้งนึงฉันเคยคิดว่า 
ฉันรู้จักทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ดีไม่ต่างจากพวกผู้ใหญ่เท่าไหร่หรอก ...
ทำไมพวกผู้ใหญ่ต้องชอบมากำหนดทุกอย่างในชีวิตเราด้วยนะ ...
ทำไมต้องทำเป็นรู้ดีในทุกๆเรื่องด้วย ...
 
แล้ววันนึง ... ฉันก็ได้เข้าใจ
ที่จริงแล้ว ฉันไม่รู้อะไรเลย
 
ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งโตแบบที่พวกผู้ใหญ่ชอบเรียกว่า หมาเลียก้นไม่ถึง เนี่ย ฉันยังไม่เคยมีแฟนซักคน
น่าแปลกที่ว่า กระทั่งคนที่ฉันแอบชอบก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
 
ฉันไม่ได้ปิดตัวเองหรือปิดใจอะไรนะ
ก็มันไม่มีความรู้สึกแบบนั้นกับใครเองนี่
 
จนอยู่มาวันหนึ่ง ฉันก็มีความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมา
เขาเข้ามาในชีวิตของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ไม่รู้ว่าเราทั้งคู่เริ่มต้นความสัมพันธ์กันในแบบไหน
 
แบบเพื่อน
แบบพี่น้อง 
หรือแบบคนรัก
 
ฉันเองก็ไม่รู้
 
รู้แต่ว่า ... รู้ตัวอีกที ชีวิตฉันก็มีเขาแล้ว
 
ใช่... ฉันคิดว่าฉันรักเขา
และเขาเองก็คงรักฉันเหมือนกัน
มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยมีให้ใครมาก่อน
 
เขาดูแลฉัน เอาใจใส่ ห่วงใย สารพัดจะทำให้ฉันประทับใจ
 
เขาบอกรักฉัน บอกว่ารักฉัน รักฉันแค่คนเดียว ชีวิตเขาจะไม่มีใครที่จะมาแทนที่ฉันได้อีก
เ้ขาช่างอ่อนหวานเหลือเกิน ฉันรักเขามากจริงๆ
 
ฉันเคยพาเขาไปที่บ้าน
เมื่อแม่ของฉันเจอกับเขา
แม่ของฉันบอกว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอะไรนักหรอก เลิกกันไปซะก่อนที่แกจะเจ็บเอง
แม่บอกฉันแบบนี้
 
ส่วนพ่อ พ่อไม่พูดอะไร 
พ่อมองหน้าเขาเงียบๆ แล้วก็หันกลับมามองหน้าฉันอีกที
แต่พ่อก็ไม่พูดอะไรออกมา
 
 
ฉันไม่เชื่อแม่
ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีวันนั้น วันที่เขาจะกระทำสิ่งโหดร้ายแบบนั้นกับฉัน
พวกผู้ใหญ่นี่ชอบตัดสินคนที่ภายนอก
 
ฉันต่างหาก ฉันอยู่กับเขา คุยกับเขา ฉันรู้ดีกว่าใครว่าเขาเป็นยังไง
ฉันไม่เชื่อใครทั้งนั้น
 
วันเวลาแห่งความสุขของฉันผ่านไปนานหลายปี
 
ฉันเริ่มดีใจ
เห็นไหม ไม่เห็นเหมือนที่พ่อแม่บอกเลย
เขาเป็นคนดี เขารักฉัน เขาจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต
 
ระหว่างที่เราคบกัน
แม่พยายามบอกฉันว่าให้เลิกกับเขาซะ เขาดูแลฉันไม่ได้หรอก ซักวันเขาจะทำให้ฉันเจ็บ
 
ไม่ !!  
นั่นคือสิ่งที่ฉันตอบแม่ 
ไม่มีทางที่ฉันจะเลิกกับเขา ไม่มีทางที่เราจะเลิกกัน
 
แม่ช่างเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจ
แม่คงไม่อยากให้ฉันมีความสุขล่ะสิ
หรือแม่อยากจะให้ฉันต้องไล่จับผู้ชายรวยๆเหมือนอย่างในละครกันล่ะ
 
แม่ช่างไม่เข้าใจความรักเอาซะเลย
 
ฉันได้แต่กล่าวโทษแม่อยู่ในใจ
 
รอยยิ้มของพ่อฉันเริ่มหายไป
ตั้งแต่ที่เราคบกัน
พ่อของฉันเริ่มที่จะพูดน้อยลง ไม่ยิ้มแย้มเหมือนอย่างเก่า
เวลาที่ฉันพาเขาไปบ้าน พ่อมองฉันด้วยสายตาที่บอกถึงความสงสาร และเจ็บปวด
 
พ่อจะมาสงสารฉันทำไม ?
ฉันเจอคนที่ฉันรักแล้ว แล้วเขาก็รักฉัน
เรารักกันมานานหลายปี
เราจะแต่งงานกัน
พ่อยังไม่เชื่ออีกหรือไง ?
ทำไมต้องทำสายตาเจ็บปวดแบบนั้นด้วย ?
 
ฉันเริ่มออกห่างจากครอบครัว
ไม่โทรหา ไม่กลับไปเยี่ยม ไม่คิดถึงใครนอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น
 
เรายังคงคบกันต่อมาอีกหลายปี
ฉันมั่นใจแล้วว่าเขานี่แหละจะเป็นพ่อที่ดีของลูก
ฉันจะแต่งงานกับเขา
เราจะแต่งงานกัน
เราจะมีครอบครัวที่อบอุ่น
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
 
ฉันกลับไปบอกพ่อแม่
ฉันจะแต่งงานแล้ว เห็นไหมว่าที่แม่กับพ่อบอกน่ะไม่จริงเลย
เขารักฉันจริงๆ
เรากำลังจะแต่งงานกัน
 
แม่กับพ่อยิ้มดีใจ
งั้นเหรอลูก งั้นพ่อกับแม่คงคิดผิดไป แม่กับพ่อขอโทษด้วยนะ ที่มองเขาผิดไป 
 
ฉันยิ้มเยาะในใจอย่างผู้ชนะ 
นี่น่ะเหรอคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน
จริงๆก็แค่มองคนที่ภายนอกนั่นแหละ ใช้สายตาและความมีอคติของตัวเองตัดสินคนอื่น
เชื่อไม่ได้เอาซะเลย
 
ฉันบอกแม่ว่า เมื่อฉันแต่งงานแล้ว ฉันจะไปอยู่ที่บ้านของเขา
จะไม่กลับมาที่บ้านนี้อีกต่อไป
เพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจที่ต้องมาอยู่ร่วมกับพ่อตาแม่ยายที่เคยกีดกันเขา
 
แม่กับพ่อมองหน้าฉันอย่างอึ้งๆ แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ฉันหันหลังเดินออกมา ไม่แม้แต่คิดจะหันกลับไปมอง
 
ก่อนแต่งงาน 1 วัน...
 
ฉันคุยกับเขาว่าเราจะพักเอาแรงกันในวันนี้
เพราะพรุ่งนี้เราทั้งคู่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดกันแน่ๆ
 
เขามองหน้าฉัน เหมือนอยากจะพูดอะไรซักอย่าง
แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจไม่พูด เขายิ้มและจูบฉันเบาๆ ก่อนจะบอกให้ฉันพักผ่อนมากๆ
 
ฉันได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจ ...
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เขาคงเครียดเรื่องงานวันพรุ่งนี้ ...
 
ในระหว่างที่ฉันกำลังอาบน้ำแร่แช่น้ำนมอยู่ในห้องน้ำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
เขาคงคิดถึงฉันล่ะมั้ง ห่างกันไม่ถึงวันคิดถึงฉันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
 
ฉันอมยิ้มกับตัวเอง พลางเช็ดตัวแล้วสวมชุดคลุมอาบน้ำออกไปเปิดประตู
 
หน้าประตู ผู้หญิงคนนึงยืนอยู่ตรงนั้น
ใครกันนะ ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่ญาติของฉัน
 
เธอบอกว่า เธอเป็นคนรักของว่าที่เจ้าบ่าวของฉัน
 
ตลกจัง ใครกันนะมาเล่นตลกร้ายตรงนี้
ฉันบอกเธอว่าฉันไม่ขำด้วยนะ ถ้าจะมาก่อกวนก็ขอให้รีบไปซักที ฉันยังมีธุระต้องทำ
 
เธอยิ้ม
เป็นรอยยิ้มแบบที่ฉันเกลียด
รอยยิ้มที่แสดงถึงความเหนือกว่า
 
เธอไม่ไป
เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนจะยื่นมือถือของเธอมาให้ฉันดู
 
ในนั้นมีรูปเขา เขาและเธอกอดกัน จูบกัน
 
ฉันยังคงไม่เชื่อ นี่คงเป็นภาพตัดต่อล่ะมั้ง อย่ามาแกล้งกันเลย
 
เธอยังคงยิ้ม
ยิ้มแบบที่ฉันเกลียด ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบมือถือจากมือฉันไป
กดหาอะไรอยู่ครู่นึงแล้วยื่นมันมาให้ฉันอีกครั้ง
 
เป็นคลิปวิดีโอคลิปหนึ่ง 
คลิปที่เขาถ่ายขึ้น
 
เขาเรียกชื่อเธอ บอกว่าเขารักเธอ เขากับเธอจะแต่งงานกัน
เขาไม่ได้รักฉัน ที่เขายังอยู่กับฉันเพราะเขาสงสาร
และจะแต่งงานกับฉันก็เพราะสงสาร
สงสารฉัน ที่ฉันรักเขามากเกินไป
เขาไม่ได้รักฉันเลย ...
 
ฉันไม่เชื่อ !!
ไม่มีทาง มันจะเป็นแบบนั้นได้ยังไง
 
เขาบอกว่าเขารักฉัน
เขารักแค่ฉันคนเดียว
เขามีแค่ฉันและเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
 
ไม่มีทางเป็นเรื่องจริงเด็ดขาด !
 
เธอยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น
ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า เขารักเธอและฉันจะไม่มีวันได้เขาไป
 
เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน
ฉันคิดอะไรไม่ออก มองอะไรไม่เห็นอีกต่อไป
ทุกอย่างดับวูบ ...
 
ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องสีขาว
ที่ไหนกันนะ ไม่ใช่ห้องของฉัน ไม่ใช่ที่บ้าน
จากสัญชาตญาณของฉันบอกว่า ที่นี่คือโรงพยาบาล
 
ใครคนนึงกุมมือฉันไว้ ...
แม่ ...
ตาของแม่แดงก่ำ แม่มองมาที่ฉัน แม่ยิ้ม
เป็นยิ้มที่ทำให้น้ำตาฉันไหลออกมา
 
เขาอยู่ไหน ฉันถามแม่
แม่ไม่ตอบ แต่เือื้อมมือมาลูบผมฉันเบาๆ แม่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่อย่างนั้น
 
แม่ยิ้มทำไม
เขาอยู่ไหน เขาไปไหน ทำไมเขาไม่มาอยู่กับฉัน 
แล้วงานแต่งงานของเราล่ะ
 
ฉันฝืนตัวเพื่อจะลุกขึ้น ฉันจะต้องไปแต่งงาน งานแต่งงานของฉัน พอฉันแต่งงานแล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป
 
แม่ร้องไห้และส่ายหน้า พยายามกันไม่ให้ฉันลุกขึ้น
 
ฉันผลักแม่ออกไปให้พ้นทาง
 
อย่ามาห้ามนะ
ฉันรักเขา
ฉันจะไปอยู่กับเขา
 
ฉันเปิดประตูออกไป
พ่อยืนอยู่ที่หน้าประตู 
เขาอยู่ตรงนั้น ตรงข้ามพ่อของฉัน
 
ฉันวิ่งเข้าไปหาเขา
เราไปแต่งงานกันเถอะ
เราต้องรีบไปนะ เดี่ยวจะไม่ทันพิธี
 
เขานิ่ง ไม่พูดอะไร 
 
ไปสิ ไปแต่งงานกัน
ฉันสบายดีแล้ว
เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไง
 
เขามองหน้าฉัน 
ขอโทษนะ ผมคงแต่งงานกับคุณไม่ได้ ผมไม่ได้รักคุณ ผมรักเธอ ผมขอโทษ ...
 
ไม่จริง !!
คุณโกหกใช่มั้ย ?
พ่อห้ามไม่ให้คุณแต่งงานกันฉันใช่มั้ย ?
 
ฉันเกลียดพ่อ !!
ฉันทุบตีพ่อและร้องไห้
ทำไมพ่อทำแบบนี้ 
 
ร่างกายของพ่อสั่นไหว
พ่อยืนให้ฉันทุบอยู่อย่างนั้น
 
เขาไปแล้ว เขาเดินจากฉันไปแล้ว
 
ฉันอยากจะวิ่งตามเขาไป แต่พ่อกลับดึงฉันไว้
 
ไม่ !! ฉันจะไป !!
ฉันทั้งทุบทั้งจิกตีพ่อ
 
ปล่อยฉันสิ ฉันจะไปหาเขา
 
แม้แขนของพ่อจะช้ำและมีเลือดออก
แต่พ่อก็ยังไม่ปล่อยฉัน
 
พ่อยังดึงฉันไว้อย่างนั้น
 
พ่อขอโทษ ... พ่อปล่อยให้เขาทำร้ายลูก เป็นความผิดของพ่อ พ่อขอโทษ
 
พ่อทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น
พ่อก้มหน้าลงกับฝ่ามือ ร่างกายของพ่อสั่นเทา
พ่อเอาแต่พร่ำบอกว่า พ่อขอโทษ ขอโทษที่ทำให้เขามาทำร้ายฉัน
 
พ่อผู้ไม่เคยแสดงแม้แต่ความอ่อนแอให้ใครเห็น
พ่อผู้มักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ
พ่อผู้เข้มแข็ง
 
ฉันนิ่ง ...
ฉันหยุดเรียกร้องที่จะไปหาเขา
แม้แต่น้ำตาก็ยังหยุดไหล...
ฉันเจ็บ...
เจ็บที่เขาทิ้งฉันไป ... 
ฉันควรจะเป็นคนที่ร้องไห้และทรุดลงไปนั่งกับพื้น
 
แต่พ่อกลับ ....
 
ฉันเริ่มสงสัย ... ใครกันที่เจ็บ ?
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
เป็นเรื่องสั้นที่กึ่งเรื่องจริง... 
แต่ตรงไหนล่ะที่เป็นเรื่องจริง ตรงไหนล่ะที่แต่งขึ้น ^^
พ่อของฉันเป็นคนเงียบๆ ท่านมักไม่ค่อยจะแสดงอารมณ์ที่แท้จริงออกมาสักเท่าไหร่
ต่างจากแม่ของฉันที่คิดยังไงก็พูดแบบนั้น
 
ตอนนี้ฉันก็ยังคงสงสัยพ่ออยู่ในบางเรื่อง
บางอย่างฉันก็ไม่รู้ว่า พ่อทำแบบนั้นไปทำไมนะ 
แต่ฉันรู้ว่าพ่อคงมีเหตุผลของท่าน
และเหตุผลของพ่อก็คงจะเป็นความหวังดีและความรักที่มีต่อฉัน
 
ตอนนี้ฉันคิดถึงพ่อ ...
 
 
 
 
 
 

edit @ 6 Dec 2011 07:05:47 by ★•Yuiiji★★Yuki no Hana•★

Comment

Comment:

Tweet

ผู้ใหญ่
คือคนที่เข้าใจ
ความเจ็บปวดที่แท้จริง

#12 By NTX on 2011-12-26 21:57

โอออ

ดราม่ามากกกกก

สะเทือนคนถูกทิ้ง



Hot! Hot! Hot! Hot!

#11 By indyontour on 2011-12-26 03:22

เข้าใจอารมณ์มากๆๆ

ขนาดผมแค่ขึ้นเสียง เถียง และต่างๆ
ที่เป็นเรื่องพื้นๆ


บางทียังคิดเลย


เราเจ็บกว่ารึเปล่า เราทำอย่างนั้นทำไม


Hot! Hot! Hot!

#10 By อิสระรำพัน on 2011-12-10 03:48

Hot! Hot! Hot!

ชอบมากๆ ค่ะ
อ่านแล้วน้ำตาซึม

เราเจ็บ
พ่อก็เจ็บด้วย
แต่เขาไม่ได้เจ็บไปกับเราด้วย :'(

#9 By Bluezy* on 2011-12-08 18:59

ผู้ชาย ความรักที่มีให้ลูก ไม่แสดงออกเหมือนแม่ ..เพราะความจริงแล้วเวลาจะมีปัญหา ทุกข์ใจ หรือสิ่งใดๆ จะไม่พูดบอกความรู้สึก แต่ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างที่ทำ

คือความรักที่แท้จริงทั้งนั้น เป็นกำลังใจให้นะคะ Hot! Hot!

#8 By NicholightX on 2011-12-06 03:53

กึ่งเรื่องจริง
ก็คือ
พ่อกีดกันจริง แบบไม่มีเหตุผล
แต่ผู้หญิง รักจริง แบบมีเหตุผล
แต่ผลสุดท้ายกลายเป็นว่าพ่อเดาถูกว่าผู้ชายไม่จริงใจ
แล้วผู้หญิง คือคนเจ็บ 2 ต่อ
1.รู้สึกเจ็บที่ชายมาหลอก
2.รู้สึกผิดที่ตัดสินใจผิด ละอายใจ

ยังไงก็ขอเป็นกดำลังใจให้นะครับ

ผู้ชายดีๆมีเยอะครับ แต่ต้องเหนื่อยค้นหาหน่อย ประมาณว่า ควรเปิดกว้าง เลือกมากๆ เลือกได้แล้วก็คบยาวไปเลย


Hot!
คนนั้น มีกรรมจากการกระทำของตนเอง

ถ้าชีวิตจริง ยังสงสัยอะไรในตัวพ่อ
ควรจะเปิดอกคุยกันให้หมดสิ้น

confused smile Hot!

#6 By ปิยะ99 on 2011-12-05 09:04

สุดยอดค่ะ T^T'Hot!

#5 By erm_p on 2011-12-05 00:30

^
^
^
อะ ... เอ่อ

นี่พายุดาวถล่มเหรอ

น่ากลัวมาก T^T
เส้าๆๆๆ เนอะ
อยากบอกพ่อจังว่า "นู๋โคตรรักพ่อค่ะ"
Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
surprised smile

#3 By Yam So Mush on 2011-12-04 21:51

Hot! Hot! Hot! Hot!
ซึ้งง่า บางทีความรักของพ่อก็ยิ่งใหญ่
แต่ไม่ค่อยแสดงออกมาในความอ่อนโยนนะคะ
จะแสดงในด้านที่เข้มเเข็งซะมากกว่า

#2 By Takoyahoya on 2011-12-04 21:27

น้ำตาไหลพรากHot!